Zmarł Paweł Szymendera, wiceprezes Spółdzielni Socjalnej w Ostrołęce. Miał 47 lat

Spółdzielnia Socjalna "Samodzielność, Praca, Aktywność" poinformowała o śmierci Pawła Szymendery, wiceprezesa zarządu i jednego z założycieli tej organizacji. Ostrołęcki społecznik zmarł 18 stycznia w wieku 47 lat.

Śp. Paweł Szymendera był jednym z założycieli Spółdzielni Socjalnej "Samodzielność, Praca, Aktywność" i wniósł ogromny wkład w jej rozwój. Jego działalność wykraczała jednak daleko poza jedną organizację. Przez wiele lat aktywnie działał w organizacjach pozarządowych, m.in. w Ogólnopolskim Stowarzyszeniu Osób Niepełnosprawnych oraz Spółdzielni Socjalnej "VALIDUS".

"Motylki" żegnają śp. Pawła Szymenderę. "Potrafił łączyć ludzi"

WTZ "Motylki" żegna Pawła Szymenderę, wiceprezesa Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Osób Niepełnosprawnych, który zmarł 18 stycznia w wieku 47 lat. "Swoją postawą, zaangażowaniem i sercem na zawsze…

Był również przez wiele lat członkiem Powiatowej Społecznej Rady ds. Osób Niepełnosprawnych w Ostrołęce.

Jako osoba z niepełnosprawnością doskonale rozumiał potrzeby środowiska osób z niepełnosprawnościami i z pełnym zaangażowaniem działał na rzecz poprawy ich sytuacji. To właśnie to osobiste doświadczenie czyniło jego działania autentycznymi i skutecznymi.

"Jego odejście jest dla nas ogromną stratą" - czytamy w komunikacie Spółdzielni Socjalnej "Samodzielność, Praca, Aktywność".

Poruszające pożegnanie zamieścił Marek Olszewski, prezes Spółdzielni Socjalnej "Samodzielność, Praca, Aktywność":

Paweł był wojownikiem nie tylko w działaniu społecznym, ale i w sporcie. Grał w rugby na wózkach, gdzie liczy się determinacja, siła charakteru i odwaga. Trenował również taniec towarzyski na wózkach, pokazując, że pasja, radość i piękno ruchu nie mają żadnych barier. Udowadniał, że życie można przeżywać pełnią — mimo wszystko. Pomagał, działał, walczył o godność i realne zmiany. Doskonale rozumiał potrzeby osób z niepełnosprawnościami, bo sam znał tę drogę. Był głosem tych, których często nikt nie słuchał. Dla wielu stał się oparciem. Dla mnie był kimś znacznie więcej niż współpracownikiem — był przyjacielem, na którego zawsze mogłem liczyć. Zostawił po sobie ogrom dobra i pustkę, której długo nic nie wypełni. Takich ludzi spotyka się w życiu bardzo rzadko. Paweł — dziękuję Ci za Twoją siłę, pasję i serce.