Szokujące słowa w sądzie: prokurator o głodzonym dziecku. Matka: „Nie chciałam zabić”

Przed Sądem Apelacyjnym w Białymstoku odbyła się ostatnia rozprawa w sprawie Marzeny K., mieszkanki gminy Kadzidło, skazanej nieprawomocnie na 25 lat więzienia za usiłowanie zabójstwa niepełnosprawnego syna. Sąd zapowiedział, że może zmienić kwalifikację prawną czynu. Wyrok ma zapaść za dwa tygodnie.

„Może go zaniedbałam, ale nie chciałam zabić”

Apelację złożył obrońca kobiety. Przekonuje, że w tej sprawie nie można mówić o usiłowaniu zabójstwa. Prokuratura i pełnomocnik pokrzywdzonego, który występuje jako oskarżyciel posiłkowy, chcą utrzymania wyroku.

Już na wcześniejszej rozprawie sąd apelacyjny zapowiedział, że może inaczej ocenić czyny kobiety. Zamiast usiłowania zabójstwa mogłoby chodzić o nieudzielenie pomocy osobie w sytuacji zagrożenia życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, ewentualnie o spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i znęcanie się ze szczególnym okrucieństwem nad osobą najbliższą.

– Widząc te zdjęcia, przed oczami pojawia się obraz osób wyzwolonych z obozu koncentracyjnego. To wychudzenie dziecka, każdemu te obrazy nasuwają się przed oczy – mówił przed sądem cytowany przez Radio Białystok prokurator Mariusz Czekalski, odwołując się do dokumentacji fotograficznej z akt sprawy.

Sama oskarżona w ostatnim słowie zapewniała, że nie chciała zabić syna. – Nigdy nie chciałam zabić swojego syna. Może zaniedbałam, ale zabić nie... Naprawdę tego żałuję – mówiła.

25 lat więzienia w pierwszej instancji

W grudniu 2025 roku Sąd Okręgowy w Ostrołęce uznał Marzenę K. za winną usiłowania zabójstwa syna ze szczególnym okrucieństwem i spowodowania ciężkiego uszczerbku na jego zdrowiu. Skazał ją na 25 lat więzienia i zasądził 100 tys. zł zadośćuczynienia na rzecz chłopca.

Według aktu oskarżenia w 2024 roku kobieta przez około pięć miesięcy trzymała 13-letniego, całkowicie niesamodzielnego syna w odosobnieniu w wynajmowanym mieszkaniu na przy ulicy Roweckiego "Grota" w Ostrołęce, bez kontaktu z rodziną. Przez wiele dni zostawiała go samego, bez odpowiedniego jedzenia, picia, higieny, leczenia i rehabilitacji. Gdy w sierpniu 2024 roku sprawa wyszła na jaw, chłopiec ważył 9,8 kg, był skrajnie niedożywiony i odwodniony. Według biegłych był na pograniczu życia i śmierci.

Podczas procesu w Ostrołęce kobieta nie przyznała się do winy. W wyjaśnieniach ze śledztwa twierdziła m.in., że „nie wiedziała, co robi”, i że działała pod wpływem ówczesnego partnera. Biegli psychiatrzy uznali, że w czasie czynu była w pełni poczytalna.

Wyrok sądu apelacyjnego ma zapaść za dwa tygodnie.